Παρασκευή, 20 Σεπτεμβρίου 2013

Η βία στην Ελλάδα, μια άλλη άποψη, Νίκου Σπιτάλα

Η ΒΙΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ – ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΑΠΟΨΗ
ΑΝΑΛΥΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΣΤΑ ΓΟΝΕΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ
του καθηγητού Νίκου Σπιτάλα http://spitalas.blogspot.com 
Η κρίση στη χώρα μας δεν είναι σημερινή. Είναι κρίση δομική, θεσμών, ηθική, πολιτική και πολιτισμική. Η περίοδος της μεταπολίτευσης, έφερε δημοκρατία αλλά αρκετές οργανωμένες ομάδες, μετέφρασαν και μετέφεραν σε αθώους ή/και αφελείς ή και ψυχικά αδύναμων και σοβαρά προβληματικών ανθρώπων άλλη έννοια από την πραγματική. Για παράδειγμα, εάν φανατίσεις ένα ψυχοπαθή, θα κάνει ακραίες και αλλοπρόσαλλες ενέργειες βίας. Σε όλους τους χώρους, αυτή η ‘δημοκρατία’ ερμηνεύτηκε κατά το δοκούν από καθένα προς όφελός του και επηρέασαν ‘απολίτιστους’ και απαίδευτους πολίτες. Οι συνδικαλιστές, οι διοικητές, οι πολιτικοί, οι δικαστικοί, οι οποίοι αποτελούνται από μέλη της δικής μας κοινωνίας, που έχουν κάποια εξουσία, έχουν σε ποσοστά το παραπάνω προφίλ. Το έλλειμμα κουλτούρας-Παιδείας και τα ψυχικά προβλήματα που προήλθαν από την αδιαφορία της Πολιτείας να θεραπεύσει-διορθώσει και κυρίως να προστατεύσει τους πολίτες ιδίως σε κατάσταση κρίσης, φέρνει απόγνωση και βία. Η προσωπικότητα υποτάσσεται στον δυνατό. Ο Ελληνας, σήμερα έχει ανάγκη από ασφάλεια και στήριξη από κάποιον ισχυρό. Βέβαια υπάρχει και η ψυχολογία του όχλου που ομαδικά φαίνεται δουλικός προς τον δυνάστη/αρχηγό.
Όλα τα παραπάνω εμφανίζονται εδώ και δεκαετίες σε ένα χώρο πολύ ευαίσθητο που ονομάζεται διαζύγιο. Οι γονείς δεν έχουν καμία εκπαίδευση για γονεική λειτουργία αλλά και έχουν τα παραπάνω σύνδρομα διότι ο ελληνισμός υποτάχθηκε πάνω από 500 χρόνια στο ραγιαδισμό και αναπαράχθηκε μεταξύ του για τη διαιώνιση της ελληνικότητας, πράγμα που επιφέρει και ιατρικές διαταράξεις. Τα άτομα της εξουσίας, γνωρίζουν πολύ καλά τα παραπάνω και εκμεταλλεύονται τα ελαττώματα αυτά, που είναι ο εύκολος φανατισμός και η πρόκληση βίας. Δεν θέλησαν να βελτιώσουν ή να αλλάξουν ή να θεραπεύσουν το πρόβλημα της οικογένειας, τοποθετώντας αξιολογητές για τις γονεικές ικανότητες, δεν οργάνωσαν δομές στην τοπική αυτοδιοίκηση για πρόληψη της βίας στην οικογένεια, για ψυχολογική στήριξη, για εύκολη διάγνωση των ψυχολογικών/ψυχικών προβλημάτων στα σχολεία, για διαμεσολάβηση, για κοινωνικές υπηρεσίες τόσο στις γειτονιές όσο και στα δικαστήρια ή σε φορείς που κατέχουν εξουσία. Αντίθετα, με τον εύκολο τρόπο αλλά και για συντεχνιακούς λόγους οδηγούν τους γονείς που είναι σε διάσταση, στα δικαστήρια για να ‘λύσουν’ τα οικογενειακά προβλήματα επιμέλειας, επικοινωνίας τέκνων-γονέων, αδίκως. Δυστυχώς, αυτό αποδείχθηκε για δεκαετίες ότι είναι αδύνατον. Η βία μέσα στην οικογένεια αναπαράγεται στις νέες γενιές από την έλλειψη προτύπων. Μη ξεχνάμε ότι στο ένα εκατομμύριο παιδιών διαζυγίων, το μεγαλύτερο ποσοστό έχει αποξενωθεί από τον πατέρα εξ αιτίας της βίαιας νομικής του απομάκρυνσης  διά της επίδοσης της επιμέλειας σε ένα γονέα (στη μητέρα κατά το 99%). Η κρατική αυτή βία προστίθεται στην ενδο-οικογενειακή βία με αποτέλεσμα αρνητικό στα παιδιά των διαζυγίων. Αυτά τα παιδιά, ζουν δίχως πρότυπα, με ψυχολογικά προβλήματα τόσο εξ αιτίας της βίαιας απομάκρυνσής τους από τον ένα γονέα που πιθανόν να αγαπούν και να προτιμούν περισσότερο από τον άλλο αλλά και επίσης από τα αρνητικά πρότυπα όσο βρίσκονται στην οικογένεια αλλά και μετά το χωρισμό.
Από την άλλη πλευρά, οι αδικημένοι γονείς αισθάνονται μεγάλη αδικία διότι δεν έχουν τα παιδιά τους, διότι αδικούνται στα θέματα διατροφών, επιμέλειας και επικοινωνίας με τα παιδιά τους τα οποία τους αποσπούν βίαια μετά το διαζύγιο και πολλές φορές με ψευδείς κατηγορίες που τους στιγματίζουν σε όλη τη ζωή. Αυτή η απαξία, η κακουχία, η αδικία και η καταστροφή  οδηγεί πολλούς στο φανατισμό και στην αναζήτηση στηρίγματος σε ομάδες που πιθανόν να είναι και παράνομες ή και σε κόμματα επίσης ακραία όπως η Χρυσή Αυγή. Τον τελευταίο καιρό παρακολουθήσαμε εγκλήματα από διαζευγμένους αλλά και από παιδιά διαζευγμένων ή/και προβληματικών οικογενειών και η ευθύνη βαρύνει αποκλειστικά την Πολιτεία. Η αίσθηση αδικίας βαρύνει στα τρία εκατομμύρια των ελλήνων (1 εκατ. άνδρες, 1 εκατ. γυναίκες, 1 εκατ. παιδιά).
Τα ακραία στοιχεία που παρουσιάζονται σήμερα στη μνημονιακή χώρα μας με τα συνεπακόλουθα της οικονομικής κρίσης είναι αφορμή για τη βία και τις αυτοκτονίες των 3000 διαζευγμένων ανδρών ενώ τα αίτια είναι πολύ μακρύτερα στο χρόνο και προέρχονται από την περιγραφόμενη κρατική βία.
Σε όλες τις πολιτισμένες χώρες του εξωτερικού, όλα τα παραπάνω προβλήματα που προκαλούν βία σε προβληματικές οικογένειες, έχουν λυθεί με οικογενειακούς δικαστές, οικογενειακά δικαστήρια, με εξειδικευμένους δικαστές με γνώσεις παιδο-ψυχιατρικής, με διαμεσολάβηση, με συνεπιμέλεια, με εξειδικευμένους πραγματογνώμονες στις γειτονιές, στα δικαστήρια και στις υπηρεσίες, με εκπαίδευση γονέων, δασκάλων, καθηγητών, δικαστών και πολλούς άλλους τρόπους προστασίας των ανθρώπων από τη βία.

Η βία έχει μπει στη ζωή των Ελλήνων αλλά η Πολιτεία, από αδράνεια, από αδιαφορία και με δόλο ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ ΤΗΝ ΕΠΙΛΥΣΗ ΤΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΟΣ. Τα αποτελέσματα είναι σήμερα στη πόρτα μας με την καθημερινή βία. Ο θυμός των μαζών για την αδικία που υφίσταται (σε οικονομικό και κοινωνικό-οικογενειακό-νομικό επίπεδο) έφερε αυτά τα αποτελέσματα: Παιδιά σκοτώνουν γονείς, γονείς σκοτώνουν παιδιά και συντρόφους, πολιτική βία και θάνατος παντού. Να γιατί η Ελλάδα είναι των  άκρων. Να οι συνέπειες των ανίκανων πολιτικών που εκλέγουμε.
Ο Νίκος Σπιτάλας είναι Πρόεδρος του ΣΥΓΑΠΑ: www.sos-sygapa.eu 

Πέμπτη, 19 Σεπτεμβρίου 2013

ΠΑΤΕΡΑΣ (PATERAS FATHER DAD PAPA): ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΣΤΗΝ ΑΚΑΔΗΜΙΑ ΓΟΝΕΩΝ ΚΑΘΕ ΠΕΜΠΤΗ ΚΑΙ ΠΑΡ...

ΠΑΤΕΡΑΣ (PATERAS FATHER DAD PAPA): ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΣΤΗΝ ΑΚΑΔΗΜΙΑ ΓΟΝΕΩΝ ΚΑΘΕ ΠΕΜΠΤΗ ΚΑΙ ΠΑΡ...: Συνεχίζουν τα Σεμινάρια της ΑΚΑΔΗΜΙΑΣ ΓΟΝΕΩΝ, κάθε Πέμπτη, στην Αθήνα στην οδό Πατησίων 31, ΙΕΚ ΞΥΝΗ, 4ος όροφος και Παρασκευή, στη Θεσσα...

Η Γαλλική Γερουσία ενθαρρύνει για την υποχρεωτική ΣΥΝΕΠΙΜΕΛΕΙΑ παρά τις αντιρρήσεις της Βουλής

ΣΤΗ ΓΑΛΛΙΑ, ΑΠΟ ΤΟ 2001, ΥΠΆΡΧΕΙ ΝΟΜΟΣ ΣΥΝΕΠΙΜΕΛΕΙΑΣ ΑΛΛΑ ΟΧΙ ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΗΣ.

Le Sénat encourage la garde alternée, contre l'avis du gouvernement

C'est un revers pour le gouvernement, qui tombe au mauvais moment. Alors que la ministre de la famille, Dominique Bertinotti, vient d'écarter l'idée d'introduire la résidence alternée pour les enfants de parents séparés dans la future loi sur lafamille, le Sénat a adopté, dans la nuit du mardi 17 au mercredi 18 septembre, un amendement qui la favorise, lors de l'examen de la loi sur l'égalité entre les femmes et les hommes.

Le texte, présenté par le groupe RDSE (Radicaux de gauche) n'instaure pas la résidence alternée obligatoire ou par défaut, mais la rend prioritaire si l'un des deux parents la demande. "En cas de désaccord des parents , le juge entend le parent qui n'est pas favorable au mode de résidence de l'enfant en alternance (...). La préférence est donnée à la résidence en alternance paritaire. La décision de rejet (...) doit être dûment exposée et motivée", dit le texte.
Le Monde.fr a le plaisir de vous offrir la lecture de cet article habituellement réservé aux abonnés du Monde.fr. Profitez de tous les articles réservés du Monde.fr en vousabonnant à partir de 1€ / mois | Découvrez l'édition abonnés
"MANIPULATIONS DIVERSES"
Il introduit également la prise en charge des frais de déplacement de l'enfant par le parent qui déménage en cas de changement de résidence. Il crée aussi un délit d'"entrave à l'exercice de l'autorité parentale par des agissements répétés ou manipulations diverses".
Ces amendements sont la traduction des revendications des mouvements de pères séparés, dont certains mènent depuis plusieurs mois des actions spectaculaires. Un groupe de travail, qui réunit ces associations, des juristes, et les représentants des ministères de la justice et de la famille doit rendre des conclusions fin novembre.
Le gouvernement a déjà annoncé qu'il s'oriente vers un renforcement de la médiation familiale, pas de la résidence alternée. Lors de l'examen au Sénat, la ministre des droits des femmes, Najat Vallaud-Belkacem, s'est opposée à l'amendement. "Nous faisons confiance au juge pour apprécier l'intérêt supérieur de l'enfant, a-t-elle déclaré. Ne lui imposons pas de règles systématiques." La rapporteure (app. socialiste) Virginie Klès a aussi donné un avis défavorable. Mais le groupe RDSE, membre de la majorité, a reçu le soutien de l'UMP.
"CYBER-HARCÈLEMENT"
Nul doute que le gouvernement demandera aux députés de revenir sur cette disposition lors du passage du texte à l'Assemblée. Toutefois, les ministres vont être contraints de mettre le débat sur la place publique. Or, sur ce type de sujet, le risque existe de voir se former au Parlement des majorités de circonstance.
D'autres amendements ont été adoptés contre l'avis du gouvernement, notamment un de Mme Klès qui crée un délit puni de deux ans de prison et 30 000 euros d'amende pour "le fait, par tout moyen, de soumettre une personne à des humiliations ou à des intimidations répétées, ou de porter atteinte de façon répétée à sa vie privée". Il s'agit de lutter contre le "cyber-harcèlement" qui touche notamment les plus jeunes et "peut les amener au suicide", a affirmé Mme Klès. Selon le gouvernement, la "sécurité juridique" de cet amendement n'est pas assurée.
Sur la proposition de Chantal Jouanno (UDI), le Sénat a aussi voté l'interdiction des concours de beauté pour les enfants âgés de moins de 16 ans (sous peine de deux ans de prison et 30 000 euros d'amende). L'article phare du projet de loi, la réforme du congé parental, que les pères seront incités à prendre en partie, a été adopté sans changement majeur.
ΜΕΤΑ ΤΙΣ ΑΚΤΙΒΙΣΤΙΚΕΣ ΕΝΕΡΓΕΙΕΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟ ΤΟΥ 2013 ΚΑΙ ΤΙΣ ΔΙΑΔΗΛΩΣΕΙΣ


Τρίτη, 17 Σεπτεμβρίου 2013

Δευτέρα, 9 Σεπτεμβρίου 2013

Μάρτυράς μου, το παιδί: Τραγικές ιστορίες διαζυγίων

Στο διαζύγιο, στην ΕλλάδαΕίναι αναγκαία η μεταρρύθμιση του οικογενειακού δικαίου με: Οικογενειακά δικαστήρια, οικογενειακούς δικαστές με γνώσεις ψυχολογίας/παιδοψυχιατρικής, κοινωνικές υπηρεσίες με πραγματογνώμονες/ειδικούς παιδαγωγούς, διαμεσολαβητές, συνεπιμέλεια και εναλλασσόμενη κατοικία και να ερωτάται το παιδί στην αρχή του διαζυγίου όχι όμως από δικαστές.
Αλλά κυρίως, να αναπτυχθεί παιδεία/πολιτισμός και κοινωνική πολιτική της τοπικής αυτοδιοίκησης με ειδικά γραφεία κοινωνικών υπηρεσιών για προβληματικά ζευγάρια και διαζύγια.
Η πλύση εγκεφάλου και η συκοφαντική δυσφήμιση σε συνδυασμό με ανεγκέφαλους, απατεώνες και δικομανείς δικηγόρους, καταστρέφουν παιδί και πατέρα δημιουργώντας το Σύνδρομο Γονικής Αλλοτρίωσης-Αποξένωσης το οποίο είναι ψυχιατρικό φαινόμενο αποστροφής του παιδιού από τον γονέα που δεν έχει την επιμέλεια. (el.wikipedia.org/wiki/ ).
ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΑ ΑΠΟ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΙΣΤΟΡΙΩΝ ΔΙΑΖΥΓΙΩΝ - ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ
(Από τις μαρτυρίες των ενδιαφερομένων)
Μπαμπάς παιδιών εκτός γάμου:
‘Τα παιδιά μου είναι η ζωή μου. Επειδή προτιμούσαν εμένα, ζήτησα την επιμέλεια και αυτή για να μη τα χάσει, με κατηγόρησε ότι τα παρενοχλούσα. Μετά από 8 χρόνια, καταδικάστηκε σε 3 μήνες φυλάκιση μαζί με την μάρτυρά της, τελεσίδικα και αμετάκλητα αλλά τα παιδιά μου από την πλύση εγκεφάλου, τη συκοφαντική δυσφήμιση και τα πολλά δικαστήρια, έχουν στραφεί εναντίον μου, δίχως λόγο. Η μάνα με το στενό της συγγενικό περιβάλλον έχουν ιδεοληψίες, είναι μυθομανείς/ψυχασθενείς και προβάλουν τον εαυτό τους, όπως και ο δικηγόρος τους ως συκοφάντης.  Η δικαιοσύνη είναι ανύπαρκτη και έκανε κακό στα παιδιά μου και σ’εμένα. Είμαστε σε μια χώρα άχρηστων, δικομανών, ψυχασθενών, σκευωρών, απατεώνων’.
Πατέρας παιδιού εκτός γάμου με αλλοδαπή:
‘Ο αστυνομικός διευθυντής παρείχε στη μητέρα του παιδιού προστασία ενώ αυτή είναι θύτης, αφήνει το παιδί μόνο όλη μέρα και με συμπεριφέρθηκε σαν να μην είμαι Έλληνας πολίτης. Ενώ το παιδί μου κινδυνεύει, δικαστές και εισαγγελείς με παροτρύνουν ή να κάνω μηνύσεις ή να εγκαταλείψω. Σε τι κράτος ζούμε? Είμαι καλός πατέρας, αγαπώ το γιο μου και ο γιος μου εμένα. Δεν μπορεί οι νόμοι να είναι τόσο άδικοι. Στο τελευταίο «επεισόδιο» είχα το παιδί για το Σαββατοκύριακο, αλλά η μαμά του ξέχασε να έρθει να το πάρει τη Δευτέρα. Έμεινε μαζί μου μία εβδομάδα, χωρίς η μητέρα του να επικοινωνήσει καθόλου. Όταν το θυμήθηκε, ούτε το παιδί ήθελε να πάει στο σπίτι της ούτε εγώ να το αποχωριστώ, επειδή ξαφνικά της κάπνισε. Το δικαστήριο έχει επιδικάσει 300 ευρώ διατροφή, την οποία ο Βασίλης καταβάλλει ανελλιπώς. Δεν μπορώ όμως να βλέπω το παιδί μου να μεγαλώνει σε ένα παντελώς ακατάλληλο περιβάλλον, χωρίς αγάπη. Δυστυχώς, τα πράγματα που βλέπει στο σπίτι της μητέρας του αλλά και συνολικά η διαμάχη μεταξύ μας το έχουν επηρεάσει. Είναι απαραίτητο να το δει ειδικός, αλλά τα οικονομικά μου δεν το επιτρέπουν, ενώ η μητέρα του ούτε το συζητά. Είμαι σε αδιέξοδο, γι’ αυτό και έκανα αυτήν την κίνηση που δεν ξέρω πού θα με βγάλει’.
Ο Γιάννης, πατέρας παιδιού εκτός γάμου:
‘Η συμφωνία μας ήταν να αποβάλει αλλά εγώ το θέλω το παιδί. Μένουν 50 μέτρα από το σπίτι μου και δεν μ’αφήνει να το δω. Ήρθαν οι συγγενείς της να με σκοτώσουν. Δεν αφήνει ούτε τη γιαγιά να το δει. Είναι όλοι τους ψυχοπαθείς’.
Γιαγιά επωνύμου, με εγγόνι από εξώγαμο:
‘Δεν έχει το δικαίωμα η Αγγελική να μου στερεί το παιδί του παιδιού μου, που είναι δυό φορές παιδί μου. Δεν καταλαβαίνω το γιατί… Εκείνη μας θεωρούσε οικογένειά της. Τώρα μας ξέχασε? Και δεν μας νοιάζει τόσο για εκείνη, αφού είναι νέα, όμορφη και ελεύθερη να κάνει ότι θέλει, όσο για το παιδί, δεν το έχουμε δει και μας λείπει. Θέλω το παιδί τώρα που μεγάλωσε να έλθει και να δει το σπίτι που μεγάλωσε ο πατέρας του. Θέλουμε να το δούμε και να το σφίξουμε στην αγκαλιά μας. Έλεος πια!’.
Πατέρας με βραβείο Ακαδημίας:
‘Το παιδί μου ήταν εκτός γάμου και καλώς δεχούμενο. Δεν αφήνουν όμως να το δω και μου το έχουν αποξενώσει. Πάω στα δικαστήρια για να το δω αλλά η κατάσταση γίνεται χειρότερα. Είναι τρέλα’.
Πατέρας με παιδί εκτός γάμου, επώνυμος ιατρός:
‘Η μητέρα του παιδιού μου με έχει για χρηματοδότη. Δεν δουλεύει και με οδηγεί στα δικαστήρια για διατροφές κάθε δύο χρόνια. Δεν αντέχω άλλο. Αγαπάω το παιδί μου και κάνω θυσίες.’
Πατέρας που ήθελε την επιμέλεια του εξώγαμου κοριτσιού του:
‘Ολοι έλεγαν τι καλή μαμά είναι αυτή, τι ισορροπημένη και νοικοκυρά. Όμως όταν την πήγαμε στο ψυχιατρείο με απλή διάγνωση στην αρχή διπολικής διαταραχής και είδαν κακοποίηση παιδιού και αφρούς από το στόμα όταν θύμωνε, τότε εισηγήθηκαν σε εισαγγελέα την αφαίρεση της επιμέλειας. Δυστυχώς, ακόμα περιμένω πέντε χρόνια στα δικαστήρια, να πάρω την επιμέλεια του παιδιού μου. Ζήλευε που το παιδί με αγαπούσε περισσότερο από διαίσθηση του καλού’.
Μια άλλη γιαγιά (εγγόνι εξώγαμο):
‘Πολυαγαπημένα μου εγγόνια, Τι σας έκανα και δεν μου μιλάτε? Γιατί δεν έρχεστε να σας δω? Τώρα που είμαι στα στερνά μου και θέλω να σας σφίξω στην αγκαλιά μου, να σας δώσω τις τελευταίες συμβουλές ώστε ν'αντιμετωπίσετε τη ζωή με αισιοδοξία και δύναμη, με πρότυπα, με μόρφωση. Ποιος σας δηλητηρίασε και σας αποξένωσε?  Θυμάστε τι ωραία περνούσαμε μαζί? Σας μεγάλωσα με όλες τις ανέσεις παρ’όλη τη φτώχεια μου. 
Πόσο σας αγαπώ και σας σκέφτομαι! Σας χώρισαν από εμένα, ενώ δεν φταίτε σε τίποτα να έχετε μίσος. Δεν μπορείτε να ευτυχίσετε μέσα στο μίσος. Δεν καταλαβαίνετε τι είναι κακό και καλό επειδή χώρισαν οι γονείς σας. 
Θέλησαν να σας καταστρέψουν με πλύση εγκεφάλου (πες, πες, το ψέμα, γίνεται αληθινό). Οι συκοφαντίες και οι κακίες που σας πότισαν, δεν είναι προς το καλό σας και το συμφέρον σας. Προσπάθησαν μάλιστα να σας διχάσουν και να πουν ότι δεν σας αγαπώ εξίσου, ενώ γνωρίζετε πολύ καλά τον πόνο μου για εσάς. 
Σας βλέπω μόνο στη φωτογραφία και κλαίω. Κλαίω για την κατάντια μας, τη κατάντια σας, την κατάντια της χώρας μας που είναι ανίκανη να σας προστατεύσει και να δει το πραγματικό σας συμφέρον. Τα χρήματα δεν κάνουν τον άνθρωπο.
Μοιάζετε με τον παππού σας τόσο πολύ. Καταριέμαι τη δικαιοσύνη και τους δικαστές και εισαγγελείς που ‘χτύπησαν’ το μπαμπά σας τόσο πολύ και τον κατέστρεψαν ακούγοντας τον απατεώνα δικηγόρο της μαμάς σας που φρόντισε να πει παραμύθια ενάντια στο στήριγμά σας και τον πατέρα που σας ανέθρεψε, που σας αγάπησε όσο τίποτα στο κόσμο. Θα είμαι πάντα ο άγγελος - βοηθός σας όπου και αν βρίσκεστε.’
Άλλος πατέρας (παιδί εκτός γάμου):
‘Τα παιδιά μου είναι το παν για μένα αλλά όχι για τη μητέρα τους. Συμφωνήσαμε να κάνει παιδιά και να τα πάρω, να τα μεγαλώνω εγώ και το δέχθηκε με μεγάλη χαρά. Όμως, όταν κατάλαβε ότι υπάρχει χρήμα διατροφής και από το κοινωνικό της περίγυρο ότι είναι ντροπή να χάσει την επιμέλεια, τότε έγινε θηρίο. Προσπάθησε με ψέματα, συκοφαντίες και πλύση εγκεφάλου να τα αποξενώσει για να φανεί καλή μητέρα. Τώρα, τα παιδιά μετά από πολλούς δικαστικούς αγώνες και δηλώσεις τους ότι θέλουν να ζουν με το μπαμπά, έχουν ψυχολογικό πρόβλημα και δεν θέλουν να με δουν, δίχως να υπάρχει κανένας λόγος’
Πατέρας που έφυγε στο εξωτερικό απογοητευμένος και θέλει αλλαγή υπηκοότητας:
‘Προσπάθησα μέσω δικαιοσύνης να βλέπω καθημερινά το δύο ετών παιδί μου αλλά, ούτε ο εισαγγελέας, ούτε η αστυνομία, ούτε κανείς δεν άκουσε τις κραυγές μου. Δεν θέλουν να το βαφτίσουν, δεν το κάνουν τα εμβόλιά του, δεν δέχονται να τα κάνω εγώ και με μηνύουν για κάθε μου ενέργεια. Είμαι δικαστικός επιμελητής και δυστυχώς με λύπη μου βλέπω ότι κανένας θεσμός δεν λειτουργεί στην Ελλάδα και ο άνδρας είναι πολίτης … τελευταίας κατηγορίας. Φεύγω και αφήνω την … τρέλα πίσω μου’ .
Παιδί που έζησε 10 χρόνια εξαναγκαστικής αποξένωσης από τον πατέρα:
‘Έζησα τη φρίκη για περισσότερα από 10 χρόνια. Η μαμά μου δεν ήθελε να βλέπω το μπαμπά μου και τον συκοφαντούσε συνεχώς στα μάτια μου. Ήθελε να κάνει το άσπρο-μαύρο, να με τρελάνει. Ο πατέρας μου ερχόταν να με πάρει και δεν ήθελα να τον δω για να καλοπιάσω τη μαμά. Είχα ανάγκη από ψυχοθεραπεία για πολλά χρόνια. Νόμιζα ότι ήμουν σε φυλακή. Τώρα που είμαι 30 ετών γελάω με τη μάνα μου και την αποκαλώ τρελή’.
Μάνα παιδιού εκτός γάμου, πολιτικός:
‘Το παιδί μου είναι ιδιοκτησία μου. Δεν θ’αφήσω κανένα να μου το πάρει. Ο πατέρας να δίνει χρήματα για διατροφή και θα το βλέπει όταν θέλω εγώ, παρουσία κοινωνικού λειτουργού’.
Μαμά που έχασε την επιμέλεια:
‘Δεν αφήνουν να δω τα παιδιά μου, είμαι σε απόγνωση. Την τελευταία φορά που τα είδα ήταν πριν από ένα χρόνο και ήμουν διαλλακτική με τον πατέρα και το συγγενικό περιβάλλον του. Με βρίζουν, με αποστρέφονται και δεν μ’αφήνουν να πάω στο σχολείο τους. Νομίζω ότι θα τρελαθώ’.

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΔΥΟ ΔΙΚΑΣΤΙΚΩΝ ΑΠΟΦΑΣΕΩΝ:
1) Η απόφαση 952/2007 Μονομελούς Πρωτοδικείου  Θεσσαλονίκης διατυπώνει την άποψη ότι: ‘παραδοσιακά η γονική μέριμνα των μικρής ηλικίας τέκνων πρέπει να ανατίθεται στη μητέρα τους λόγω του ότι έχουν ανάγκη της μητρικής στοργής και ιδιαιτέρων περιποιήσεων, όμως κατά τις νεώτερες ιατρικές παιδαγωγικές και ψυχολογικές έρευνες, αυτό ισχύει μόνο για τη νηπιακή ηλικία, για την οποία αναγνωρίζεται σαφής βιοκοινωνική υπεροχή στη μητέρα’. (!!!)
2) Η απόφαση 35/2009, του Μονομελούς Πρωτοδικείου  Αθηνών αναθέτει προσωρινά την επιμέλεια στη μητέρα, με το παρακάτω αιτιολογικό, όταν αγνοεί παντελώς τις απειράριθμες παρεμποδίσεις επικοινωνίας που κάνει η μητέρα: «η μονομερής και αυθαίρετη συμπεριφορά του πατέρα να παραβιάσει την επιμέλεια του ανηλίκου και να το εκθέσει σε φυσική και ψυχική δοκιμασία αναθέτοντας εν τοις πράγμασι την επιμέλεια στους γονείς του καταδεικνύει την έλλειψη υπευθυνότητας και την ανωριμότητά του να ανταποκριθεί στα πρόσθετα καθήκοντα και την αυξημένη ευθύνη που επιτάσσει το καθήκον άσκησης επιμέλειας του ανηλίκου.
Λεκτέον ότι η αναίτια και αβασάνιστη στέρηση του ενός από τα δύο γονεϊκά πρότυπα της ζωής του δεν αντισταθμίζεται ούτε αναπληρώνεται από κανένα άλλο υλικό αγαθό ούτε βέβαια υποκαθίσταται από την παρουσία άλλων προσώπων στη ζωή του, αντίθετα το οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σε συναισθηματικό ακρωτηριασμό». (!!!).
 Ένα στα τρία παιδιά γεννιούνται εκτός γάμου στην Ευρώπη των 27, σύμφωνα με στοιχεία που έδωσε η Ευρωπαϊκή Στατιστική Υπηρεσία (EUROSTAT), τo 2010. Σήμερα, ο αριθμός των παιδιών που γεννιούνται εκτός γάμου αυξάνεται συνεχώς στην Ε.Ε. Από 17,4% το 1990 αυξήθηκε σε 25,1 % το 1998 και το 2008 έφτασε στο ποσοστό του 35,1 %... Στην πρώτη θέση βρίσκεται η Εσθονία (59%) και ακολουθούν η Σουηδία (54,7%) και η Γαλλία (52,6%). Το χαμηλότερο ποσοστό είχε η Ελλάδα (5,9% το 2008 έναντι 3,8% το 1998) και λίγο πιο πάνω βρίσκεται η Κύπρος με ποσοστό 8,9% (1998: 2,1%). Σήμερα, το ποσοστό παιδιών εκτός γάμου στην Ελλάδα είναι 20% αν λάβει υπόψη του κανείς ότι πολλά ζευγάρια είναι μικτά και δεν δηλώνονται στην Ελλάδα, ο αριθμός γάμων δεν είναι σαφής διότι υπάρχουν και θρησκευτικοί γάμοι και πολλά εξώγαμα δηλώνονται στο εξωτερικό. Το νέο δεδομένο είναι ότι γεννιούνται σε γάμο με άλλο πατέρα και έτσι δηλώνονται ως ‘εντός γάμου’ αλλά στον άνδρα/σύζυγο ‘κερατά’.
Δεν αποτελεί έκπληξη, λοιπόν, το γεγονός ότι μειώνεται ο αριθμός των γάμων στην Ε.Ε. Το 2008 έγιναν 4,9 γάμοι ανά 1.000 άτομα, έναντι 5,1 το 1998 και 6,3 το 1990. Η χώρα με τους λιγότερους γάμους είναι η Σλοβενία (3,3 ανά 1.000 κατοίκους) και ακολουθούν η Βουλγαρία (3,6), το Λουξεμβούργο (3,9) και η Ουγγαρία (4). Στον αντίποδα βρίσκονται η Κύπρος (7,7 ανά 1.000 κατοίκους το 2008), η Λιθουανία (7,2) και η Ρουμανία (6,9). Στην Ελλάδα έγιναν 4,8 γάμοι ανά 1.000 κατοίκους το 2008, έναντι 5,1 το 1998 και 5,8 το 1980. Σύμφωνα με τα στατιστικά της «ΙΝSΕΕ», το 2007, η Γαλλία κλέβει τα σκήπτρα στη γονιμότητα από την Ιρλανδία που κατείχε τα τελευταία χρόνια τα πρωτεία.
Δρ Νίκος Σπιτάλας, καθηγητής,
Πρόεδρος ΣΥΓΑΠΑ http://spitalas.blogspot.com
Συγγραφέας των βιβλίων: Ιστορίες Διαζυγίων’, ‘Το Κοινωνικό Κίνημα των Διαζευγμένων’, κτλ.www.sos-sygapa.eu 

2015: Παγκόσμια Χρονιά της Συνεπιμέλειας

ΥΠΟΓΡΑΨΤΕ ΩΣΤΕ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΤΟ ΕΤΟΣ 2015, Η ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΣΥΝΕΠΙΜΕΛΕΙΑΣ, ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ
ATENTION ! Pour soutenir la demande, vous devez absolument cliquer sur « Obtenir des tickets », et signer directement la pétition sur le site change.org ou vous rendre au lien : https://www.change.org/fr/pétitions/2015-année-internationale-de-la-coparentalité-international-year-of-co-parenting. Sans cela votre soutien ne sera pas pris en compte. Merci !]

Depuis 1959, l’Organisation des Nations Unies désigne des années internationales pour attirer l’attention sur de grandes questions et encourager la collectivité mondiale à se pencher sur des dossiers revêtant de l’importance et ayant des conséquences pour toute l’humanité. Pourquoi ne pas se mobiliser pour une année internationale de la coparentalité ?

Cette campagne est lancée par la page Facebook « Paternité - Coparentalité » à travers une pétition sur le site du mouvement citoyen mondial pour le changement « change.org ». Cette pétition débute le 1er mai 2013 et se termine au plus tard le 20 novembre 2013 dans le cadre de Journée mondiale de l'enfance.

Que faire ?

1. Signer la demande / pétition électronique. Avec chaque signature, un message électronique est envoyé au secrétaire de l'Assemblée Générales des Nations-Unies.
2. Diffuser cette pétition dans tous vos réseaux sociaux, transmettre le lien à vos amis par courrier électronique, mettre un lien sur votre page web...
3. Signaler cette pétition dans les médias locaux et régionaux.
4. Demander aux organismes communautaires qui travaillent avec les familles de soutenir cette demande et de devenir partenaire de la démarche.
5. Inviter les élus (députés, sénateurs, maires...) à appuyer cette demande.
6. Faire voter par le conseil municipal de votre localité - et par le conseil régional - une résolution en faveur de cette demande.
7. Consulter et diffuser les éventuels documents PDF en lien avec cette demande.

Contact : coparentalite [arobase] hotmail.com

TEXTE DE LA PÉTITION | English follow

Objectif ciblé : minimum de 5 000 signatures

Au Président et aux membresd e l'Assemblée Générale des Nations-Unies,

Après l'année internationale de la famille en 1994 comme occasion de se rappeler que la famille constitue la cellule de base de la société et mérite donc une attention particulière,

Suite à la résolution adoptée par l’Assemblée générale des Nations Unies intitulée « Un monde digne des enfants » (S-27/2, 6 mai 2002) qui reconnait la responsabilité partagée des parents pour ce qui est d'éduquer et d'élever les enfants, et l'importance de mettre tout en œuvre pour veiller à ce que les pères aient la possibilité de participer à la vie de leurs enfants,

Constatant une transformation des modèles familiaux depuis quelques décennies caractérisé entre autres par une augmentation du nombre de famille qui se sépare et dès lors le risque de désengagement d'un des parents,

nous souhaitons :

Une année internationale pour sensibiliser l'opinion publique et l'ensemble des élus de toutes les nations sur l'importance des rôles des deux parents - qu'ils soient ensemble, séparés ou divorcés - auprès de leur(s) enfant(s).

Une année pour créer des lieux de rencontre afin d'imaginer des solutions pour favoriser et surtout valoriser l'engagement de chaque parent auprès de leur(s) enfant(s) ; une année pour privilégier l’action et les résultats, par l’échange de bonnes pratiques.

Une année pour repenser à une plus grande équité (notamment dans le partage du temps parental) entre les deux parents en cas de séparation / divorce, dans le plus grand intérêt de l'enfant.

Une année pour reconnaitre le rôle prépondérant de chaque parent et célébrer l'engagement de chacun auprès de leur(s) enfant(s).

Une année pour se rappeler que chaque enfant à deux parents uniques - un père et une mère - qui ont les mêmes droits et les mêmes responsabilités afin de lui offrir les meilleures conditions de vie possible, lui donner de l'affection, lui apporter aide et protection, lui donner une éducation, favoriser l’épanouissement de sa personnalité, lui transmettre des valeurs.

Dans cette perspective, indépendamment des couleurs politiques, sociales ou religieuses, qu'on soit papa, maman, grand-mère ou grand-père, ou simplement citoyen attaché aux droits des personnes, nous demandons à l'Assemblée des Nations-Unies de déclarer l'année 2015 : Année internationale de la coparentalité.

POUR SIGNER LA PÉTITION INTERNATIONALE :
https://www.change.org/fr/pétitions/2015-année-internationale-de-la-coparentalité-international-year-of-co-parenting


Informations complémentaires :
Pourquoi attendre l'année 2015 ? L'Assemblée Générale des Nations-Unies décide et diffuse tous les évènements comme les « années internationales ». Les décisions se prennent généralement avec 18 mois d'avance.
_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

English

We call the United Nations General Assembly to declare 2015 : the International Year of the co-parenting.

After the International Year of the Family in 1994 to remind us that the family is the basic unit of society and therefore deserves special attention,

Following the resolution adopted by the UN General Assembly entitled "A world fit for children" (S-27/2, 6 May 2002) which recognizes the shared responsibility of parents in the education and upbringing of their children, and the importance of making every effort to ensure that fathers have the opportunity to participate in the lives of their children,

In noting a transformation of family patterns in recent decades characterized among other things by an increase in the number of separated families and therefore the risk of disengagement of a parent,

we ask for :

An international year to increase the awareness of the general public and all the elected officials in every nation on the equal importance of the roles of both parents – be they together, separated or divorced – in the upbringing of their child(ren).

A year to create opportunities and find solutions to promote and above all value the commitment of each parent to their child(ren); a year to focus on action and results, by the exchange of good practices.

A year to rethink greater equity (particularly in parenting time) between the two parents in case of separation / divorce in the best interest of the child.

A year to recognize the prime role of each parent and celebrate the commitment of both parents towards their (s) child (ren).

A year to remember that each child has two unique parents - father and mother – with the same rights and responsibilities to provide the best possible living conditions, to give him/her affection, assistance and protection, education, to encourage the development of his/her personality, to transmit values.

In this perspective, regardless of political allegiances, social or religious beliefs, father, mother, grandmother or grandfather, or just a citizen committed to human rights, we ask the General Assembly of the United Nations to declare 2015 : International Year of co-parenting.

facebook: https://www.facebook.com/events/556236794396381/

TO SIGN THE PETITION :
https://www.change.org/fr/pétitions/2015-année-internationale-de-la-coparentalité-international-year-of-co-parenting